Սրանց ավարտի բանալին վախի հաղթահարումն է

Միքայել Սրբազանի փոխարեն կարող էր լինել առնվազն կես միլիոն ՀՀ քաղաքացի՝ ինձանից սկսած: Այդ կես միլիոնից յուրաքանչյուրը սիստեմատիկ կամ երբևէ տարբեր ձևերով և տարբեր տեղերում արտահայտել են մտքեր, պնդումներ, լուծումներ, որոնք, ըստ իրենց, կկասեցնեին իրենց երկիրը, իրենց զավակներին, իրենց տուն ու տեղը, կերպն ու արժեքները միտումնավոր, դավաճանորեն և թշնամաբար կործանողներին:

Խնդիրը նրանում է, որ այս ռեժիմի այլևս միակ կառավարման գործիքը դարձել է վախի տարածումն ու դրանով հանրային բունտի զսպումը: Միքայել Սրբազանի գործի միակ ցուցադրական ֆունկցիան այդ վախի և վախով զսպման տարածումն է: Դա լավագույնս աշխատում է մարզերում: Խոսեք սովորական մարդկանց հետ մարզերում, և նրանք, այս ամենի հետ համաձայն չլինելով, ձեզ հողի վրա կկանգնեցնեն տարբեր տեղական չինովնիկների, ոստիկանության օպերների, քննչականի պետերի և այլ բյուրոկրատական կերպարների զսպման գործողությունների մասին պատմություններով: Սա արվում է մեկ նպատակով՝ վախ տարածելու և բոլորին ապաքաղաքական դարձնելու նպատակով:

Վախն է դարձել միակ գործիքը և օրինակներ ունենալը այդ վախի տարածման: Վախի խորացման համար հաշվի չի առնվելու ո՛չ արդարությունը, ո՛չ էլ իրավաբանությունը: Սրբազանները այդ վախի տարածման օրինակներ են, որ եթե նրանք են նստած խոսքի համար, ուրեմն դուք կնստեք ու կնստեք, եթե խոսեք ու գործեք:

P.S. Սրանց ավարտի բանալին վախի հաղթահարումն է: Աստված օգնական, Սրբազան Հայր. Դուք դա արել եք: Դուք այսօր ավելի ազատ եք, քան՝ ձեզ դատողը:

Վլադիմիր Մարտիրոսյան

Մեկնաբանություններ